Hij zwaait nog naar vreemden
met grote bewegingen, open handen, losse schroeven.
Ontbloot het melkwit van zijn tanden voordat
hij zijn eigen betekenis weet, welke wespen
zich kunnen nestelen in zijn blonde haren.
Zijn huid is nog dun voor het scherpe
van deze wereld. Dagboekpapier.
Hier schrijft men de grammatica van
verkeersregels overheen, duwt hem
met al zijn schaapskleren in een
beige ridderharnas dat zich moeizaam uitdrukt
in groeipijnen. De haren kort, de schouders waterpas.
Voor nu laat hij zich
niet schrijven in blokletters of vangen door
de kappersschaar. Weet niet dat er nog tijd is.
Dat komt later.