‘In My View’ van Young Fathers is een van mijn favoriete nummers van de afgelopen tien jaar. Het is alsof iemand een popnummer in een kooi opsloot en met vuur liet spelen, totdat het veranderde in iets dat verknipt en onvoorspelbaar is. De muziekvideo, geregisseerd door Jack Whiteley, weet deze energie perfect te vangen.
Vergelijkbaar met ‘In My View’, hebben de muziekvideo’s van Jack Whiteley ergens een kronkel, ik weet niet helemaal hoe ik het anders moet zeggen; ofwel via het concept of de kostuums of de kleuren neemt hij iets dat rechttoe rechtaan zou kunnen zijn, en laat hij het opvallen. Een ander voorbeeld hiervan is de schitterende ‘Fixture Picture’ video, die het standaard (en vaak nogal saaie) concept van een spelende band neemt, en het surreëel en droomachtig maakt. Het lijkt zo makkelijk.
Ik ontdekte je werk dankzij jouw video voor ‘In My View’ van Young Fathers. Ik vind het heel interessant hoe deze video het beste van twee werelden heeft: eerst worden allemaal intrigerende beelden gepresenteerd, die daarna worden ontleed. Hoe kwam je tot die intrigerende beelden?
Ik haalde een hoop inspiratie uit fotografie, terwijl mijn referenties normaal uit films komen. Een van de fotografen waar ik naar keek was David Uzochukwu, die een paar jaar later grappig genoeg de muziekvideo voor ‘I Saw’ regisseerde. Ik keek naar beelden die simpel, beeldend en geconstrueerd voelden – afgesloten framing, het gebruik van theaterachtergronden, etc. – om het ontleden makkelijker/sneller te maken. Ik verwees ook naar een visuele stijl die toentertijd vrij populair leek in muziekvideos: mooi gestileerde en prikkelende beelden die ook vrij zelfingenomen, oppervlakkig en clickbait-y voelden.
‘The Art of Making People Care’ is zowel een hele oprechte als een hele cynische benadering van betekenisvorming in kunst. Zijn deze zin en de regels die je uiteenzet je bijgebleven sinds het maken van de video?
Je probeert altijd werk te maken dat mensen raakt, waar mensen om geven, maar het is niet iets waar ik bewust mee bezig ben elke keer dat ik een video maak. Het is opvallend dat je het woord ‘cynisch’ gebruikt, aangezien ik mezelf geen cynisch persoon vind, maar terugkijkend had ik denk ik wel het gevoel dat ik te weinig pitches won. Dus begon ik andere populaire muziekvideo’s te kijken en ontleden in de hoop een winnende formule te ontdekken – binnen vijf seconden de aandacht trekken, shock- en verrassingsmethodes gebruiken, de zachtere kant van de artiesten te tonen, etc. – en toen besloot ik om dit onderzoek tot muziekvideo om te toveren, als een soort meta-satire.
Een muziekvideo vormt doorgaans je eerste indruk van een lied, maar met ‘Bennie and the Jets’ werkte je – samen met Laura Brownhill – met een lied dat al populair was sinds 1973. Had dit een invloed op hoe je de muziekvideo benaderde?
Nee, niet echt. Om eerlijk te zijn: ik ben geen van Elton John – begrijp me niet verkeerd, ik vind zijn muziek goed, maar ik ben geen onderdeel van zijn fanbase – en dit was ons voordeel, aangezien we er dus niet zo voorzichtig mee hoefden te zijn. We hadden geen last van alle aannames of verwachtingen over wat het nummer voor iedereen betekent. Het enige wat wij wilden doen was iets opvallends en origineels maken. Maar we negeerden de betekenis van het lied niet, ons concept is een interpretatie van de liedtekst. We verkennen de vorming van de fictieve band Bennie and the Jets. Maar we plaatsen dat in een genre en setting die denk ik best onverwachts was en voor sommige mensen misschien zelfs een beetje controversieel.
De kostuums zijn zo’n belangrijk onderdeel van de ‘Bennie and the Jets’ video en van andere video’s die je hebt geregisseerd, zoals ‘Fixture Picture’ van Aldous Harding en Little Dragons’ ‘Lover Chanting’. Hoe ziet zo’n samenwerking met kostuumontwerpers eruit? Heb je vooraf al een duidelijk beeld, of geef je ze een hoop vrijheid?
Soms heb ik vanaf het begin al een heldere visie, andere keren is het meer heen-en-weer gaan met de stylist en soms wordt het bepaald door de artiest. Voor de ‘Fixture Picture’ video wilde Aldous heel nadrukkelijk een rode outfit. Met ‘Bennie and the Jets’ hadden we een best duidelijk beeld van hoe elk personage eruit zou zien, wat werd gevormd door de namen die ze hadden, die weer werden gevormd door hun manier van bewegen. Rocket draaide bijvoorbeeld volledig om snelle, explosieve bewegingen, dus we zagen hem in een nauwsluitende outfit met chevron-patroon, die hem maximale aerodynamica zou geven, en een grote getinte bril die zijn ogen zou beschermen tegen wind en radiatie. ‘Lover Chanting’ was heel erg een samenwerking met onze geweldige stylist Taff Williamson, maar werd ook volledig bepaald door het concept, namelijk de wereld van cosplay en role-playing games, dus daar vonden we een hoop inspiratie.
Wanneer je een muziekvideo aan het ontwikkelen bent, is je benadering dan meer bepaald door beelden, of door een narratief of kernconcept?
Ik zou zeggen dat ik meer gedreven word door personages en verhaal. Ik begin meestal door me verschillende scènes of scenario’s voor te stellen, om daarna daaromheen een narratief of concept uit te werken.
In 2024 kwam je korte film Brumation uit, gemaakt samen met danser en choreograaf Mathilde Lin. Ik vind de interactie tussen de dans en de stedelijke ruimte eromheen heel intrigerend, zowel visueel als hoe het onderdeel is van de choreografie. Hoe verschilde het proces van deze korte film met hoe je een muziekvideo maakt? Waren er andere uitdagingen?
Brumation was een persoonlijk project; het was zelf gefinancierd en er was geen artiest of label bij betrokken, dus ik hoefde me naar niemand te verantwoorden. Hierdoor kon ik het project een stuk losser benaderen dan anders. Bij een muziekvideo moet je van tevoren precies weten welke shots je gaat filmen, dus heb je een lijst of storyboard om af te werken. Voor Brumation hadden we alleen een lijst van locaties die we wilden bezoeken, die Mathilde had verzameld in Parijs. De film was echt een middel voor mij en Mathilde om samen te werken, en voor Mathilde om een idee te verkennen dat ze had ontwikkeld rondom het concept ‘Busy Alone’, wat ook de werktitel was. Het was pas tijdens de edit dat het concept veranderde en uitgroeide tot de film Brumation. Soms heb je pas achteraf door wat iets is.
Enorm bedankt voor het beantwoorden van mijn vragen. De laatste: is er een nummer dat al een muziekvideo heeft, waarvan jij dolgraag je eigen video had geregisseerd? Hoe zou die eruit hebben gezien?
Graag gedaan – bedankt voor het vragen! Ik had voor Bonobo’s ‘ATK’ video een concept bedacht dat ik heel graag had uitgewerkt, met een diepe duik in de microbiële wereld. Ik had ook een pitch gedaan voor ‘We’ve Got to Try’ van The Chemical Brothers, die elementen van 2001: A Space Odyssey, Tron: Legacy, Ghost in the Shell en Under the Skin combineerde en die (al zeg ik het zelf) best wel mind-blowing zou zijn geweest, maar daar was absoluut geen budget voor.
Meer Jack Whiteley
Interview over ‘In My View’
‘Bennie and the Jets’ making-of
Website