Hoe erg ik ook hou van grootse muziekvideo’s met indrukwekkende effecten en uitgebreide choreografie, heb ik een zwak voor kleinere, meer minimalistische video’s. Ik hou van muziekvideo’s die sterk durven te leunen op kleurgebruik, visuele concepten, en de connectie van de artiest met hun werk. Hoe vermakelijk en creatief zulke spectaculaire, grootschalige projecten ook kunnen zijn, hoefden muziekvideo’s nooit belachelijk ingewikkeld of duur te zijn om iets meeslepends te presenteren, en zulke grootschalige projecten zijn sowieso steeds zeldzamer aan het worden.
De muziekvideo’s van Dani Okon zijn mooie voorbeelden van hoe interessante, fascinerende en prikkelende beelden gevonden kunnen worden met minder in plaats van meer. Ze laat de uitstraling van de artiest de energie bepalen, vindt creatieve manieren om lyric videos karakter te geven en gebruikt minimale animatie voor maximale resultaten. Ik blijf steeds denken aan de geanimeerde video voor ‘NIGHT DRIVE’ van Golden Aquarians, die voelt als een road movie die tot de essentie is teruggebracht. Het is zo heerlijk eenvoudig.
Ik ontdekte je werk via je samenwerking met Torres, en ik heb altijd een zwak voor simpele of minimale muziekvideo’s die bij één sterk visueel idee blijven, zoals die jullie samen hebben gemaakt. Moet je soms de verleiding weerstaan om meer te blijven toevoegen? En aan de andere kant: hoe houd je het simpel zonder dat het saai wordt?
Ik zorg er graag voor dat de wereld die we creëren kristalhelder is in mijn hoofd voordat we die in elkaar beginnen te zetten. Dan zet ik dat allemaal over naar een storyboard. Ik blijf absoluut openstaan voor nieuwe ideeën die misschien ontstaan tijdens het filmen of monteren, maar ik voel me het best voorbereid wanneer de artiest en ik volledig op dezelfde lijn zitten voor een complete visie.
Voor ‘Collect’ werkte je samen met Troy Ogilvie voor de regie van de bewegingen. Hoe zag die samenwerking eruit? Hoeveel van de bewegingen was geregisseerd, en hoeveel was het gewoon Torres hun ding laten doen?
Ik heb Troy eigenlijk niet ontmoet of met haar gewerkt – Mackenzie (Torres) is afzonderlijk met haar samengekomen en heeft de bewegingen meegenomen naar onze filmdag. We filmden takes waarin Mackenzie de choreografie uitvoerde en takes waarin ze eigen bewegingen improviseerde.
In je muziekvideo’s is er in het algemeen een sterke focus op de performer. Heb je methodes om ze ‘aan’ te krijgen en voor de camera te performen? Gebeurt dat vanzelf?
Ik werk graag met muzikanten, want de passie voor het materiaal is er al. Ik stap gewoon hun wereld binnen en help ze met uitvogelen hoe ze willen dat hun geluid eruitziet.
Het kleurgebruik in je werk is zo levendig. Hoe benader je kleur in je video’s?
Ik heb nooit echt nagedacht over mijn benadering voor kleur, het voelt gewoon als een intuïtieve keuze. Misschien neig ik naar meer heldere en brede kleurpaletten omdat die een speelse energie weerspiegelen die in veel van mijn werk aanwezig is.
Waar denk je dat deze energie vandaan komt? Zijn er kunstenaars die deze energie hebben geïnspireerd?
Ik denk dat de speelsheid voortkomt uit een verlangen dat dingen niet te gepolijst voelen. Het is soms makkelijker om je te verbinden met iets dat minder geproduceerd en meer persoonlijk voelt.
Je hebt voor Sarah Jaffe twee lyric videosgemaakt: ‘Small Talk’ en ‘It Can Only Get Better’. Ik vind de concepten van die video’s fantastisch, en ik vind het altijd fantastisch als een lyric video creatiever is in hoe de tekst wordt gepresenteerd. Hoe hebben jij en Sarah deze concepten bedacht, en hoe was het productieproces?
Sarah en ik werkten heel nauw samen voor die video’s. We bedachten samen het concept en hebben alles met z’n tweetjes opgenomen. Het was heel erg DIY en een mooie gelegenheid om animatie/mixed media te verkennen. Ze stond ervoor open dat ik in de montage met nieuwe dingen experimenteerde, waar ik erg dankbaar voor was.
Met wat voor dingen experimenteerde je?
Ik kon experimenteren met nieuwe animatietechnieken die ik nog niet eerder had geprobeerd, zoals rotoscoping voor de muziekvideo ‘Important’ en 8-bit animatie voor ‘High Enough’.
Veel van je muziekvideo’s, waaronder de geanimeerde en de lyric videos, hebben een lo-fi of retro gevoel. Wat spreekt je aan in deze esthetiek?
Werken met beperkte budgetten heeft me ertoe gebracht om out-of-the-box te denken en creatief te zijn met post production/experimentele editing.
Ik heb meerdere muziekvideo’s gemaakt waarin we de artiest voor een green screen hadden en daarna de wereld achteraf creëerden. Het was heel interessant om dezelfde soort green screen-beelden op verschillende manieren te benaderen; de artiest bewerken met digitale effecten, zoals de video’s die ik voor Torres maakte, of in een vooraf gemaakte 3D-wereld plaatsen, zoals ‘Winter Blue’ van Nolo Grace.
Zoals veel regisseurs combineer je het maken van muziekvideo’s met meer commerciële projecten. Zijn er lessen die je hebt geleerd van werken aan bijvoorbeeld reclames, die je toepast op het regisseren van muziekvideo’s?
Werken aan commerciële projecten heeft me geleerd om op een heel gedisciplineerde wijze na te denken over het verhaal en het publiek, wat me heeft geholpen met het opzetten en plannen van meer creatieve projecten.
In commercieel werk is er niet altijd genoeg tijd voor een empathische benadering. Op een praktisch niveau betekent dit dat elke cut een specifiek doel moet dienen om de boodschap snel en helder over te brengen.
Over reclames gesproken: ik besteed er meestal weinig aandacht aan, maar ik ben benieuwd of er een (recente) reclame is die jij heel erg goed vond. Zou je kunnen vertellen wat er zo bijzonder aan is?
Ik ben een groot fan van wat mijn vrienden Annika en Carl bij Clam Studios doen. Hun recente video voor Skuzland & Shygirl was ongelooflijk, en hun recente campagne voor Under Armour ook. Ze zijn creatieve genieën en als je dit leest heb je hun werk waarschijnlijk gezien, als niet op een billboard dan absoluut op een mood board.
Meer Dani Okon: